ดีใจกับพวกพี่ๆด้วยนะคะที่เอนท์ติดคณะที่สมใจอยากไว้
พี่ฝ้าย - นิเทศจุฬา (แต่ก็เรียนวิทย์มา3ปี เป็นพี่ที่น่ารักและเคารพมากๆเลย อิอิ )
พี่ไหม - อักษรจุฬา เอกญี่ปุ่น(มั้ง)
พี่เบย์ - วิศวะจุฬา (สึโก้ยยย เด็กเคมี)
พี่เบส- (พี่รหัสห้อง) ก็ได้หมอ มช (เชียงใหม่) คนใกล้ตัวนี่มีแต่คนทำได้ทั้งนั้นเลยอ่ะ ทั้งๆที่ดูชิวมากๆเวลาอยู่ที่โรงเรียนอ่ะนะ
พี่จ้ะเอ๋ พี่นา พี่ฝ้าย(เล็ก)- อักษรจุฬา
พี่ลูกนัท - รัฐศาสตร์ไออาร์ (การทูต) คนนี้สุดยอดจริงๆ ดูเทียบคะแนนสูงสุดต่ำสุดของปีก่อนแล้วคิดว่าน่าจะได้อักษรที่เลือกไว้อันดับสอง แต่ไม่คิดว่าจะได้อันดับหนึ่ง เจ้แกช็อค5555
พี่เน็พ (พี่รหัสสาย)- น่าจะได้เภสัช ตอนนี้เจ้าตัวอยู่จีนเลยโทไปหาไม่ได้555
พี่ป้อง - 695ของเตรียม ได้หมอจุฬาซะด้วยแน่ะ (มาอีดิทเพิ่ม มีคนเรียกร้อง)
ที่เอามาบอกอยากให้ตัวเอง(และอาจจะเป็นประโยชน์กับบางคน)รู้ว่า คนอื่นๆที่ติดคณะดีๆที่ต้องการได้ เค้าก็ไม่ได้มีอะไรต่างไปจากเราเลยนะ
หัวสมอง แขน ขา ตา หู จมูก ปาก มีตรงไหนที่คนเก่งๆไม่เหมือนเราบ้างมั้ย
คนทุกคนมีเวลาเท่ากัน มีความพยายาม ความอดทน ความขยันพากเพียรเหมือนกัน แต่ว่า ใช้ไม่เท่ากันก็แค่นั้น
นี่คงเป็นสิ่งที่คนเก่งๆทั้งหลายแหล่แตกต่างไปจากพวกเรา ทั้งๆที่เราก็ครบสามสิบสองส่วนเหมือนกัน(บางคน
ไม่ครบก็ยังทำได้มากกว่าพวกสามสิบสองส่วนบางคนเช่นเรา )
จริงๆพวกเราทุกคนไม่ได้ด้อยไปกว่ากันหรอก ทุกคนมีศักยภาพอันยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่ในตัวเรา อยู่ที่ว่าเราจะรู้จักตัวตน สามารถดึงพรสวรรค์ ดึงศักยภาพออกมาใช้กันมากน้อยแค่ไหน (ขออ้างอิงจากคำพูดของคุณบัณฑิต อึ้งรังษี)
เรื่องบางเรื่องอาจจะดูว่าเป็นเรื่องยาก สาหัสสำหรับเรา แต่พอเราได้ลงมือทำจริงๆพร้อมความตั้งใจจริง เราก็คิดว่า เออ เราก็ทำได้นิ ง่ายกว่าที่คิดอีก เราขอยกตัวอย่างตัวเราเองก็แล้วกัน
ตอนมสี่ เราไม่ค่อยตั้งใจเรียนหรอก คะแนนถึงออกมาเน่า ตอนนั้นยังไม่รู้ว่าจะเข้าคณะอะไร ก็คิดไว้ว่าคงเลือกทางศิลป์ เพราะเนื้อหาวิทย์เราไม่เข้าใจอะไรเลย ไม่รู้จะไปรอดเปล่า (แต่ตอนนี้คิดได้แล้วเป็นเพราะเราไม่เข้าใจเนื่อหาพื้นฐาน และไม่มีความขยัน ความอดทน แตกต่างไปจากเพื่อนคนอื่นๆ ) เราก็มาสำนึกได้ตอนปิดเทอมขึ้นมหกนี่แหล่ะ ลองไปซื้อซีดีมาทำความเข้าใจเรื่องที่ผ่านๆมา ตั้งแต่มสี่
ก็เออ เราเข้าใจนิหว่า ทำไมเราถึงไม่ตั้งใจตั้งแต่มสี่นะ เรื่องแค่นี้เราก็ทำได้นิหว่า คิดแล้วเสียใจจริงๆแต่ก็ยังดีที่ยังอุตส่าคิดได้ตอนนี้ จะว่าสายก็เกือบสายอยู่ล่ะนะ 55555
ตอนนี้จึงสัญญากับตัวเองไว้เลยว่า จะทำอะไรก็ทำให้เต็มที่ อย่าเพิ่งกลัวหรือวิตกล่วงหน้า (อันนี้เป็นบ่อยฮ่ะ แก้ไม่หายเลย) ขอแค่ตั้งใจจริงและทำจริง อดทน ขยันก็ทำได้แล้ว ถึงผลลัพธ์ออกมาจะไม่ดีเท่าคนอื่น ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็เป็นฝีมือเราเอง หากเราไม่ย่อท้อ สู้ต่อไปเรื่อยๆ ความสำเร็จก็จะบังเกิดขึ้นมาเอง เราเชื่ออย่างนี้นะ ก็แล้วแต่มุมมองคนล่ะว่าจะทำยังไง
เพราะพวกพี่ๆก็ผ่านมาได้กันหมดแล้ว ติดคณะที่ต้องการกันก็เยอะ เป็นเหตุที่ทำให้เราคิดว่า เค้าทำได้เราก็ต้องทำได้สิ เรามีอะไรต่างจากเค้าเหรอ (นอกจากไอ้ข้างบนที่พูดถึงมาแล้วละนะ ความพยายามและเวลาที่เราใช้กันไม่เท่ากันน่ะ)
ปีนี้ เราอยู่ม6 ก็ถึงตาของบี้ ที่จะต้องก้าวสู้อุปสรรค เพื่ออนาคตตัวเองแล้วนะ
บางคนฝันที่จะประสบความสำเร็จอย่างสวยหรู แต่ในขณะที่บางคนกำลังลงมือกระทำ
ไม่มีนกตัวใดบินสูงเกินไป ถ้ามันบินด้วยปีกของมันเอง
อุปสรรค คือ สิ่งที่น่าตกใจ ก็ต่อเมื่อ คุณไม่ได้มองไปที่จุดหมายปลายทาง
รางวัลของสิ่งที่เรียกว่า ยอดเยี่ยม คือ การได้สร้างมันขึ้นมา
ข้อความสีแดงอ้างอิง จาก http://gotoknow.org/blog/scented-book/193791
edit @ 9 May 2009 16:45:06 by ขุนบี้ผู้สันโดษ